powrót do Aktualności
WAŻNE: Treści, koncepcje i opracowania publikowane przez IGI FOOD LAW stanowią własność intelektualną IGI FOOD LAW i podlegają ochronie na podstawie przepisów prawa autorskiego. Wszelkie inspiracje są mile widziane, jednak prosimy o etyczne korzystanie z naszych materiałów oraz poszanowanie praw autorskich i know-how IGI FOOD LAW.
13 grudnia 2025 r. ministrowie ds. rybołówstwa państw UE osiągnęli polityczne porozumienie w sprawie możliwości połowowych na 2026 r. (a dla części stad także na lata 2027–2028). Uzgodnienia obejmują Atlantyk, Morze Północne, Morze Śródziemne oraz Morze Czarne i określają zarówno całkowite dopuszczalne połowy (TAC= Total Allowable Catch), jak i limity wysiłku połowowego dla najważniejszych stad handlowych. Porozumienie – wypracowane po dwóch dniach intensywnych negocjacji – ma zapewnić sektorowi stabilność regulacyjną, przy jednoczesnym uwzględnieniu aktualnych danych naukowych oraz celów wspólnej polityki rybołówstwa (CFP= Common Fisheries Policy).
Unia Europejska ustaliła, ile ryb będzie można łowić w 2026 r. w Atlantyku i na Morzu Północnym. W praktyce oznacza to:
Uzgodnienia obejmują również wspólne decyzje dotyczące stad zarządzanych:
W tym regionie postawiono raczej na stabilność zasad niż na duże zmiany:
W tym akwenie decyzje są bardziej ostrożne:
Po zakończeniu rewizji prawno-językowej rozporządzenia zostaną formalnie przyjęte przez Radę UE i opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE. Nowe limity połowowe będą obowiązywać od 1 stycznia 2026 r.
Uzgodnione przez Radę UE możliwości połowowe na 2026 r. mają bezpośrednie i pośrednie konsekwencje dla firm działających w całym łańcuchu żywnościowym sektora rybnego – od połowów, przez przetwórstwo, po dystrybucję i handel detaliczny. Przede wszystkim nowe poziomy TAC oraz limity wysiłku połowowego wpływają na dostępność surowca. Zwiększenie kwot dla wybranych gatunków, takich jak homarzec norweski (langustynka) czy stornia, może poprawić ciągłość dostaw i stabilność cen w niektórych segmentach rynku. Jednocześnie obniżki limitów dla innych ryb oznaczają ryzyko ograniczonej podaży, większej zmienności cen oraz konieczność elastycznego zarządzania portfelem surowców.
Dla zakładów przetwórczych kluczowe znaczenie będzie miało wcześniejsze planowanie produkcji i kontraktów długoterminowych, zwłaszcza w odniesieniu do gatunków objętych istotnymi redukcjami lub tymczasowymi limitami połowów, takich jak makrela. W praktyce może to oznaczać konieczność dywersyfikacji źródeł zaopatrzenia, w tym zwiększonego importu lub sięgania po gatunki alternatywne.
Porozumienie UE–UK oraz ustalenia trójstronne z Norwegią zwiększają pewność prawną i handlową dla przedsiębiorstw działających na rynkach północnoeuropejskich. Stabilne zasady dostępu do wspólnych stad ograniczają ryzyko nagłych zakłóceń w łańcuchach dostaw i ułatwiają planowanie logistyczne oraz inwestycyjne.
Decyzje dotyczące Morza Śródziemnego i Morza Czarnego sprzyjają stabilności zaopatrzenia, ale jednocześnie wzmacniają presję na stosowanie bardziej selektywnych i zrównoważonych praktyk połowowych. Dla firm spożywczych oznacza to rosnące znaczenie kryteriów środowiskowych w relacjach z dostawcami oraz w komunikacji rynkowej.
W szerszej perspektywie porozumienie potwierdza wyraźny trend regulacyjny: coraz silniejsze powiązanie decyzji rynkowych z oceną naukową stanu stad oraz celami zrównoważonego rozwoju. Dla firm branży spożywczej oznacza to konieczność stałego monitorowania decyzji Rady UE, uwzględniania ich w strategiach zakupowych i cenowych oraz świadomego komunikowania zgodności z zasadami zrównoważonego rybołówstwa w relacjach B2B i B2C.
