powrót do Aktualności
Do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) zostały skierowane kolejne pytania prejudycjalne dotyczące interpretacji przepisów Rozporządzenia 1924/2006[1].
Tłem sprawy jest spór dwóch producentów suplementów diety na rynku belgijskim, z których jeden opublikował treści dotyczące suplementów w czasopismach.
Jakie treści są przedmiotem oceny zgodności z przepisami i sporu (m.in.):
„Codzienne podawanie = stabilne wskaźniki plazmatyczne”
oraz „Codzienne przyjmowanie = stabilne wskaźniki plazmatyczne = skuteczne i bezpieczne”.
Obydwa te stwierdzenia są poprzedzone słowami „Ważne dla odporności: utrzymanie prawidłowego poziomu witaminy D!”; drugie z tych stwierdzeń zostało uzupełnione fragmentem badania naukowego, zgodnie z którym „Nie ma nic do stracenia, a potencjalnie można wiele zyskać, zalecając suplementację witaminy D w ilości od 800 do 1000 jednostek dziennie. Przyczynia się to do dobrej kondycji układu odpornościowego, a nie tylko do zdrowych kości i mięśni. Osoby, które mają już niedobór, mogą stosować wyższe dawki, do 3000 jednostek dziennie, przez pierwszy miesiąc. Natomiast, przerywane przyjmowanie wysokich dawek witaminy D jest niewskazane”.
Podkreślono również, że wchłanianie suplementu jest ułatwione poprzez podanie podjęzykowe, w słowach „Podawanie podjęzykowe = doskonałe wchłanianie u wszystkich pacjentów: przewlekłe zapalenie jelit, chirurgia bariatryczna, wielolekowość, pacjenci w podeszłym wieku” oraz „Podawanie podjęzykowe: doskonałe wchłanianie u wszystkich pacjentów”; stwierdzenia te są uzupełnione stylizowanym rysunkiem twarzy z profilu unoszącej język, któremu towarzyszą słowa „podjęzykowo”, „< 1 min” i „rozpływa się pod językiem”
Pozwana firma twierdzi, że:
1 Pytanie prejudycjalne: Czy art. 2 ust. 2 pkt 1 i 5 rozporządzenia 1924/2006 należy interpretować w ten sposób, że terminy „szczególne właściwości” i „kategoria żywności, dana żywność lub jeden z jej składników” obejmują określenia dotyczące częstotliwości przyjmowania lub drogi podania?
„Roztwór do opanowania cholesterolu”.
To oświadczenie o zmniejszaniu ryzyka choroby, w przypadku którego zgodnie z art. 14 ust. 2 Rozporządzenia nr 1924/2006: „Oprócz wymogów ogólnych określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz wymogów szczególnych zawartych w ust. 1, w przypadku oświadczeń o zmniejszeniu ryzyka choroby przy etykietowaniu, a jeśli ono nie występuje – w prezentacji lub w reklamie, zamieszcza się również stwierdzenie, że istnieje wiele czynników ryzyka choroby, której dotyczy oświadczenie, i że zmiana jednego z tych czynników ryzyka może wywierać korzystny wpływ lub nie wywierać go.”
Powyższej informacji nie było w zakwestionowanej reklamie. Powstaje zatem pytanie, czy stwierdzenie „Wysoki poziom cholesterolu jest czynnikiem ryzyka (rozwoju) chorób sercowo-naczyniowych” w odniesieniu do suplementu żywnościowego VistaSterol, pojawiające się na opakowaniu, w ulotce dołączonej do opakowania i na stronie internetowej Vista-Life, spełnia wymóg określony w art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006.
W konsekwencji skierowano do TSUE następujące 2 pytanie prejudycjalne: Czy art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006 należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, aby przy etykietowaniu, a jeśli ono nie występuje – w prezentacji lub w reklamie – zamieszczono dosłownie stwierdzenie, zgodnie z którym w przypadku choroby, której dotyczy oświadczenie, „istnieje wiele czynników ryzyka […] i że zmiana jednego z tych czynników ryzyka może wywierać korzystny wpływ lub nie wywierać go”?
Ponadto, w niniejszej sprawie sporne stwierdzenie pojawia się na opakowaniu produktu, w ulotce i na stronie internetowej Vista-Life (a nie w kwestionowanej reklamie). W związku z tym, skoro opakowanie żywności lub ulotka lub strona internetowa wchodzą w zakres definicji „etykietowania” w rozumieniu rozporządzenia nr 1924/2006, a zawarte w nich stwierdzenia są z założenia zgodne z art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia, powstaje pytanie, czy reklama, która zawiera oświadczenie zdrowotne odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby, musi również zawierać to stwierdzenie.
W konsekwencji skierowano do TSUE również następujące 3 pytanie prejudycjalne: Czy art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006 należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, aby reklama zawierająca oświadczenie zdrowotne o zmniejszeniu ryzyka choroby zawierała stwierdzenie, że „istnieje wiele czynników ryzyka choroby, której dotyczy oświadczenie, i że zmiana jednego z tych czynników ryzyka może wywierać korzystny wpływ lub nie wywierać go”, jeżeli stwierdzenie to znajduje się na opakowaniu, w ulotce lub na stronie internetowej produktu?
To już trzecia sprawa dotycząca interpretacji Rozporządzenia nr 1924/2006, która aktualnie oczekuje na rozstrzygnięcie TSUE.
O innych sprawach pisaliśmy w Aktualnościach
Oświadczenia zdrowotne – obowiązkowe ostrzeżenia. Sprawa w TSUE
Streszczenie, na podstawie którego opracowane zostały AKTUALNOŚCI dostępne jest TUTAJ
[1] Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 404, str. 9 z późn. zm.).
